Blog 2: Varianter Jeanette: Spannend en trots

Varianter Jeanette blogt sinds deze week over haar ervaringen binnen het corona-thuiszorgteam. Ze heeft al zoveel te vertellen over haar eerste dagen dat ze graag deze week een tweede blog wilde schrijven:

Spannend en trots

Ik sta deze maandag op met een gezonde spanning voor mijn eerste speciale ‘corona-dienst’. De cliënten zijn allemaal nieuw en het speelt natuurlijk mee dat ze het coronavirus hebben of het vermoeden daarvan bestaat. Goed ingelezen ga ik op pad, inlezen is het halve werk. Eenmaal binnen valt er een spanning van mij af en besef ik dat ik verpleegkundige ben en altijd mijn ‘mannetje’ sta, dus ook nu. Ik verwacht - omdat je dat toch meekrijgt door de media - een hele zieke cliënt aan te treffen. Eigenlijk valt dat reuze mee. Ik word begroet met een gezellige ‘goedemorgen’ en we hebben een leuk gesprek. De maatregelen zijn niet mis: ik heb beschermende kleding aan en een bril op die continu beslaat en dan daaronder ook nog een leesbril, want anders zie ik niks!

Lees verder onder de foto.

Aan het zorgmoment zit een tijd verbonden en daardoor weet ik uit ervaring of de cliëntzorg zwaar is of niet. Hier staat een uur voor, dus dan weet je dat het best even aanpoten is. Ik ben het niet gewend om zoveel aan te hebben en ik begin binnen de kortste keren te zweten als een otter. Dat mondkapje staat garant voor een goede longtest, het ademhalen gaat wat moeizamer dan zonder. Bij het afsluiten van de zorg moet ik er zeker van zijn dat ik klaar ben, want als ik de kamer uitloop en mijn speciale outfit uittrek en ik zou nog iets vergeten zijn, moet alles weer aan…

Wat een verademing is dat zeg, wanneer alles uit is. Alles in de juiste zakken gestopt, voor mijn gevoel vijftien keer mijn handen ontsmet, bril ontsmet. Via de gesloten deur zeg ik nogmaals gedag en ga naar de volgende cliënt. Ik rapporteer in de auto, want de iPad is een no go. Mijn telefoon doe ik in een boterhamzakje, het zakje kan ik daarna weggooien. Handig, die tips van collega’s!

Genoeg materialen & fijn team

Onderweg heb ik contact met het team over de aanpak en wat wijsheid is. Je moet het als team doen, dus deze overlegmomentjes zijn fijn. Ook nog even langs het distributiecentrum voor alle materialen. Die materialen zijn nog best een dingetje, dat moet wel strak geregeld worden. Niemand wil dat materialen opraken, dus zorgvuldigheid is geboden. Ik krijg vanuit het team een bericht, dat iemand vriendinnen heeft met een schoonheidssalon. Ze willen ons van alles schenken. Petje af, zo gaaf. Ik heb gevraagd aan een vriendin of ze een T-shirt wil maken. Ik vraag in het team of er meer interesse is. We willen er allemaal eentje, dus dat gaan we regelen. Ook de enige man tot nu toe is in voor een T-shirt, maar wel graag de mannelijke versie. Helaas is dat nog niet zo makkelijk...

Lees verder onder de foto.

Onderweg belt er een collega, fijn dit soort momenten. Dat sparren is nodig, omdat je allemaal even de spanning van je af wil praten. Het is voor ons allemaal net zo nieuw. Mijn eerste dag is voorbij en is al met al niet tegengevallen. Ik ga net zo enthousiast en bevlogen als normaal mijn werk doen, alleen nu bij cliënten die getest positief zijn op Covid-19 of bij wie er een vermoeden bestaat dat ze positief zijn. Ik ben blij dat ik van betekenis kan zijn, want dit is toch wel echt mijn uitdaging! Cliënten die in de ochtend niet zo ziek lijken en dan toch in de avond een heel ander beeld laten zien. Cliënten die eigenlijk minder ziek zijn dan je zou denken. Zoals een collega zei ‘Ze hebben de oorlog meegemaakt, die piepen niet zo snel’. Zou het echt zo simpel zijn? Sommige zijn al zieker geweest dan dat ze nu zijn, dus toch aan de beterende hand, maar er zijn ook cliënten die overlijden. Het beeld van COVID is tot nu toe en heel ander beeld dan ik voor ogen had. Je hoort de verhalen van de IC’s, dan ga je er met een ander beeld in. Ik realiseer me ten volle dat we net gestart zijn en het zomaar volgende week heel anders kan zijn.

Fijne samenwerking Fundis-collega's

Achter de schermen moet er echt een hoop geregeld worden. Omdat er vanuit alle Fundis-bedrijven wel een afvaardiging is, is het een uitdaging om alles voor elkaar te krijgen. Het team groeit elke dag, uit de teams komen zorgcollega’s over. Het wordt dan wel iets onoverzichtelijker, maar we bieden elkaar elke hulp die nodig is. Want dat is wel duidelijk: ook al komen we uit andere bedrijven, de wil om hier hard voor te werken is er bij iedereen. En we werken keihard, ik ben nu al zo trots op al deze mensen. Ik heb nog lang niet iedereen gezien en toch is er een grote verbintenis tussen ons. We willen allemaal deze cliënten helpen en dit zo goed mogelijk doen.

Het is voor cliënten een heel eenzaam bestaan met elke dag alleen een paar ‘marsmannetjes’ die binnen mogen komen. Zoals een andere verpleegkundige zei: ‘Ik moet nu glimlachen met mijn ogen, mensen zien de glimlach om mijn mond niet’. Het zijn soms hele simpele dingen waar je niet direct over nadenkt. Elke tip is er één om het je zo makkelijk mogelijk te maken. Jullie zien dat ik zoveel te schrijven heb en dat na pas een aantal dagen gewerkt te hebben binnen dit team. Het is erg fijn om te schrijven over wat er allemaal gebeurt en ik hoop dat jullie een goed beeld hierdoor krijgen van de werkzaamheden en hoe ‘bijzonder’ dit is.

VariantZorg gebruikt cookies om bepaalde voorkeuren te onthouden en vacatures af te stemmen op je interesses.