BLOG 4: Varianter Jeanette - Daar komt de - eenzame - lente

Varianter Jeanette blogt elke week over haar ervaringen binnen het speciale corona-thuiszorgteam van Fundis.

Warmte is pittig

Naarmate de tijd vordert, komen we in de lente terecht. De lente kent ook de nodige weersveranderingen. Heerlijk zou je denken maar niet wanneer je je marsmannetjespak aan hebt. Het is echt verschrikkelijk warm. Een collega nog had een goede tip... je moet gewoon tegen jezelf zeggen dat het nét lekker is, dan valt het mee. Nou... Het normale werktempo is niet haalbaar. Ik sta toch wel bekend als een verpleegkundige met een lekker werktempo, maar nu merk ik dat dit niet opgaat. Ik heb veel meer tijd nodig voor de meest gewone dingen.

Lees verder onder de foto.

Gezin heeft draai gevonden

Binnen mijn gezin heeft het zijn draai gevonden. Niemand heeft er eigenlijk nog moeite mee dat ik in het coronateam werk. Mijn dochter helpt me als ik mijn beschermingsmaterialen gehaald heb om er pakketjes van te maken. Mijn man vraagt ook zo nu en dan of ik wat spannends heb meegemaakt en mijn zoon - tja 14 jaar dus meer met zijn eigen leventje bezig dan dat van mij zullen we maar zeggen! Mijn dochter zei laatst: ‘Mam, ik ben best trots op je, maar ik durf het tegen niemand te zeggen’. Toen was mijn antwoord: ‘Zeg het maar als het allemaal voorbij is. Als je het nu zegt willen ze misschien niet meer met je omgaan of lopen ze met een grote boog om je heen.’

Lees verder onder de foto:

Afgelopen week kreeg ik een app van een bevriende collega met een foto van een saturatiemeter! Bij Fundis zijn ze nog hard aan het werk om het voor elkaar te krijgen. Nu heb ik morgen een meter en je zou denken ‘het is maar een saturatiemeter’. Maar echt, dit is een groot geschenk. Ik vind het heel fijn dat ik met de meter de waarde kan meenemen in mijn klinisch redeneren.

 

Zorgen over het zorgpersoneel

Soms denk ik dat ik in mijn handen mag knijpen dat ik in het crisisteam Covid-19 zit. Ik maak me zorgen. Zorgen om mijn collega’s die buiten in de wijk hun werk doen zonder bescherming. In het nieuws komen berichten voorbij dat zorgpersoneel de grootste besmetter gaat worden of is geworden. Zonder enige opzet, want met je hart zorgen is dat je er bent en staat ongeacht wat. De zorgen zijn er niet alleen bij mij maar ook bij de collega’s die hun werk willen doen. De media gooit dit er allemaal maar uit en ik vraag me nu af: eerst werd er nog geklapt, wat gaat er straks gebeuren? Het lijntje tussen een held en een misdadiger is een hele fragiele. De media vindt maar dat alles naar buiten gebracht moet worden, zonder dat de gevolgen die daaraan hangen overzien worden. Ik kan alleen maar hopen dat iedereen de zorgverleners blijven zien als helden, want met gevaar voor hun eigen gezondheid blijven ze hun werk doen met een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel.

 

Schrijnende situaties door corona

Cliënten komen en gaan nog steeds, maar nu wordt er ook bijgesprongen op afdelingen waar corona is binnen de instellingen. In de wijk gaat het nog relatief goed met de besmettingen, maar we zien wat voor schrijnende situaties er zijn binnen de instellingen. Dat hoor je ook op het nieuws. Zo vertelde een cliënt van wie haar man is overleden dat er in het rouwcentrum wel een dienst is maar in deze tijd van corona mag niemand of slechts een beperkt aantal mensen mee naar het crematorium. Dit is het zeer schrijnende gevolg van corona. Overlijden is een gebeurtenis waarmee we allemaal te maken krijgen, zowel als persoon en als professional. Het rouwen zoals dat normaal gebeurt, is nu zo vreemd dat het soms niet te bevatten is en je hart zich omdraait als je hoort hoe een partner van de overledene het niet kan verwerken: opgenomen in een instelling op een Covid-19 afdeling, geen bezoek mogelijk en via de telefoon wordt er verteld dat het met je man of vrouw slecht gaat en ze denken dat hij of zij het niet zal halen. Het verwachte telefoontje dat diegene is overleden... alleen. Hoe rouw je dan? Hoe kun je het voor jezelf op een rijtje zetten wanneer je al meer dan zestig jaar getrouwd bent? Je mag in het rouwcentrum gaan kijken en dan zit je alleen thuis en denk je ‘Hij of zij kan elk moment weer thuiskomen’.

 

Ik kan er alleen maar zijn voor kwetsbare ouderen

De wereld met corona is een keiharde, onwerkelijke wereld geworden waar de normale dingen opeens abnormaal zijn geworden. En op dat moment kan ik er dan alleen maar weer zijn en dat is ook goed. Dat ze mij het vertrouwen geven en het verdriet met mij delen. Ze kunnen hun verhaal kwijt, dat is zo belangrijk. Partner overleden aan corona en zelf ook ziek geweest en dan word je door de buitenwereld ook nog eens soms aangewezen als een paria. Iedereen ontwijkt je, terwijl je op dit moment zo graag met mensen je verhaal wil delen.

Gelukkig zien we ook dat mensen opknappen, maar wat blijft terugkomen in het beeld is de eenzaamheid. Wanneer je een partner hebt kun je daarmee de dag doorbrengen, maar is die partner opgenomen of overleden sta je er alleen voor. Niet iedereen heeft een breed netwerk. Dan zijn onze bezoekjes ineens hele waardevolle momenten geworden, waar naar uitgekeken wordt. Ik ben ook deze week weer blij dat ik een toegevoegde waarde kan zijn in het leven van een kwetsbare oudere die ‘vastzit’ in de wereld van corona.

Tot de volgende blog! Stay safe!

Hier nog twee mooie foto's die ik onderweg richting cliënten heb gemaakt:

Tussen Stolwijk en Gouda: